
Als kind konden
we het wel,
alles voelen.
Aan de slag met dat wat nog niet zichtbaar is, maar wel voelbaar.
Of je nu als mens vastloopt in de waan van de dag of in je eigen hoofd. Of als organisatie in complexe projecten en samenwerking die stokt. Hoe hard je ook je best doet, wat overheerst is het gevoel van vastzitten en niet verder komen.
Wat ik zie in mijn werk met zowel 1op1 klanten als in mijn werk met organisaties, is dat ze allemaal onderweg iets belangrijks zijn kwijtgeraakt. Ze voelen het, maar kunnen het niet benoemen. Laat staan veranderen.
We slikken te vaak ongemak in en zeggen niet hoe we ons echt voelen. We praten in systeemtaal en labelen problemen ‘anders’ net zolang tot we er zelf in geloven (lees maar eens het kader). We werken keihard, we doen ons stinkende best, maar ondertussen zijn we de verbinding met onszelf en anderen verloren en wijten dat aan tijdgebrek, 'de omstandigheden', gezondheid, financiën, momentum…
Tegelijkertijd is er dat enorme verlangen. Een verlangen naar beweging, vooruitgang, succes en geluk. Het liefst leven en werken we vanuit dat onbevangen, vrije gevoel dat we nog van vroeger kennen. Je weet wel, van toen je nog die leuke, lichte, vrije jij was. We snakken naar een manier van leven en werken die stroomt, lichter is, overzichtelijker en eerlijk. We verlangen naar echt contact. Met anderen én met onszelf.
Hoe hard we ons best ook doen, toch lukt dat steeds minder goed.

Als kind konden
we het wel,
alles voelen.
Hoe dat komt?
We durven en willen niet meer echt te voelen. Ja, we willen wel voelen, maar alleen de fijne dingen. Blijheid, succes en geluk. En daar werken we hard voor. Daarnaast zoeken we dit alles vooral buiten onszelf. We gaan naar de sportschool en eten gezond voor een mooi en sterk lijf, doen aan yoga om te ontspannen en genieten van vriendschappen en vakanties. We vieren bedrijfssuccessen, plannen gedegen functioneringsgesprekken en leren elkaar kennen tijdens zogenaamde ‘bonding’ teamuitjes.
Maar dat andere voelen, het voelen van het minder fijne, dat ontwijken we. Negeren we. Praten we overheen. We willen ons niet verdrietig voelen, of somber en angstig. Verzuim is iets dat niet past, samenwerking die stokt of een bestuurder die overloopt daar schamen we ons voor, om over de rode cijfers maar te zwijgen.
We willen het wegmaken. En daarom gaat het er niet over. We benoemen het niet. Of het ligt aan de ander. Ondertussen is het wel voelbaar. Die spanning. Die onuitgesproken woorden. Het zindert door de ruimte en niemand die iets zegt. En jij voelt je steeds ongelukkiger worden. Van binnen, want aan de buitenkant laat je dat niet zien.
We doen eigenlijk twee dingen:
En daardoor worden we als het ware scheef. En lopen projecten stroef en teams vast.

Als kind konden we het wel. Alles voelen. Daar hadden we geen problemen mee. Totdat dat ons werd afgeleerd. Daarom moeten we terug naar de basis. Zonder alles dat we hebben opgebouwd te verliezen. Dat is namelijk echt niet nodig.
Wat is er nodig?
Omdat alles voelen, daar open over zijn, benoemen wat lastig en niet werkbaar is zo moeilijk en pijnlijk kan zijn en we het simpelweg niet meer gewend zijn, is het belangrijk dat de sfeer waarin het gebeurt veilig en oordeelloos is. En is het nodig dat we met een open hart luisteren naar elkaar, maar ook naar onszelf.
Het is nodig om alles, maar dan ook alles op tafel te leggen. En vaste denkpatronen los te laten. Rete spannend, want het is onze houvast.
En dat is precies waar ik jou, of jullie organisatie bij kan helpen.

Je hoeft jezelf
niet langer
te bewijzen ...
Je hoeft jezelf
niet langer
te bewijzen ...
Wil je weten of ik jou of je organisatie kan helpen? Heb je een vraag of wil je iets met me bespreken? Neem gerust contact met me op.
Ook als je nog niet precies weet wat ik voor jou of jullie kan doen. Je bent niet de eerste die nog geen woorden heeft en toch contact opneemt. Samen komen we er zeker uit!

Je hebt het gevoel dat je je glans verloren bent en verlangt ernaar (weer) te kunnen stralen en vrij de wereld in te kunnen stappen. Je voelt dat er ‘geknabbeld’ is aan wie je bent. Iets, je weet misschien niet wat, zit jouw zelfverzekerdheid, jouw jezelf-zijn, in de weg. Het moet altijd beter, harder en sneller. Stilstaan is iets dat je niet meer kent en voelt als ongemakkelijk.
Geen tijd te verliezen! We gaan samen aan de slag.
Wanneer het binnen een organisatie of project muurvast zit, begint mijn werk. Ik stap in op het moment dat de kaders ontbreken of juist te strak zijn ‘aangetrokken’, wanneer de reguliere paden zijn bewandeld, er een ingewikkeld vraagstuk ligt, samenwerking stokt of de verbinding met de leefwereld zoek is. Ik help complexe opgaven verbinden aan concrete uitvoering.
Ik breng inzicht, overzicht en beweging.

‘Het korte intensieve traject gaf ruimte, inspiratie en inzicht.’
Deze vrouw, die liever anoniem blijft, is een 54jarig directielid van een zorg/onderwijs organisatie.
Wat anderen zeggen over werken met mij lees je hier.
Zou je wel
wat meer willen
stralen?
Kan je wel wat
extra straalkracht
gebruiken?

Zou je wel wat meer willen stralen? Van buiten en vanbinnen? Schrijf je dan in voor mij Straaljournaal. Eens in de zoveel tijd verschijn ik in je mailbox met verhalen over hoe heerlijk het is je verlangens te leven, over de stilte in jezelf vinden en over genieten van top tot teen. Want dat is misschien wel waar we het meest en mooist van gaan stralen; als we onbevangen genieten.

Klaar voor? Wil jij of willen jullie niet alleen voelen dat er iets speelt, niet pluis is, of anders kan? Klaar voor weer in beweging komen? De juiste kan op! Neem dan contact met me op. Samen kijken we wat het beste past.
Ik denk en voel graag mee!
Je mag me bellen, appen of mailen. We praten vrijblijvend met elkaar. Voel je na een kennismaking vrij om ja en ook om nee te zeggen! Je vrij voelen voelt sowieso veel lekkerder.
tel. 06 4342 0237
mail@metmalanca.nl
Ik kijk ernaar uit van je te horen!
contact
Malanca Schut
Oostmolenweg 31
4481 PJ Kloetinge
Email mail@metmalanca.nl
Tel. +31(0)6 4342 0237
KvK-nummer 82614296