Verhalen

Anekdotes

Ik ben dol op anekdotes. Ik smul ervan. Zo nu en dan bezoek ik een oude buurman van inmiddels tegen de 100 jaar en dan vertelt hij over vroeger. Prachtige verhalen; ik gok dat de helft ervan verzonnen is. En ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Magnifiek!
 
Hier een van mijn eigen anekdotes ☺ ……..

Je kent het wel. Zo een ochtend waarin alles lekker loopt. Wakker worden net voordat de wekker gaat. Je haar zit in één keer helemaal nice met je ‘out of bed look’. Geen chocoladevlekken op je bloes. Iedereen kan zijn schoenen vinden èn heeft zijn tanden gepoetst.
 
Met een grote glimlach loop ik na een heerlijke wandeling met mijn boys de school binnen. Op tijd!
 
Eerst kind 1 richting de klas. “Goedemorgen, wat een heerlijke dag is het hè”, zeg ik uitermate opgewekt. We hebben immers alle tijd. Kind 1 rent naar binnen. “Ho ho, rennen doen we hier niet”, zegt de juf. Ik denk: “Nou, jij misschien niet, maar mijn kind wel hoor. Kijk maar.”
 
Kind 1 draait zich om en kijkt de juf aan. Ze zegt: “Kijk eens hier (wijzend naar een bord met plaatjes): In de school lopen we rustig!”
 
Tijd voor kind 2. Trap op. Links af. Gang door. “Oo, je hebt bananenvoeten”, roept de juf. Kind 2 kijkt omlaag en loopt door. “Dat loopt toch niet lekker?”, roept ze erachteraan. Ik leg uit dat we net helemaal van huis hierheen zijn gelopen en ik hem er niet over heb gehoord. “Nee, zo’n kind heeft dat niet in de gaten”, vervolgt ze. “Maar dat kan gewoon niet lekker zitten. Ik laat hem ze zo wel even anders aandoen.” Ik probeer nog: “Nou, hij heeft zich helemaal alleen aangekleed, dus misschien fijner om het zo te laten.”
 
“Oo kijk nou, je hebt ook je broek verkeerd om aan.” Kind 2 kijkt weer omlaag. Ik nu ook. Zijn rits zit op zijn kont. “Nou en”, denk ik. “Zullen we die maar direct even omdraaien?” En ze voegt de daad al bij het woord. Ik loop weg met de gedachte: “Hoe heeft hij dat voor elkaar gekregen? Best knap.”
 
Tijd voor kind 3. Nog een trap op. Rechtsaf.
 
Kind 3 geeft sinds hij op school zit bij binnenkomst geen handje. Terwijl ‘we’ dat hier op school wel altijd doen. Ik sta bij de deur van de klas. Kind 3 komt aanlopen en steekt voor het eerst in anderhalf jaar tijd zijn hand uit. De tranen willen net van geluk over mijn wangen stromen als de juf zegt: “Dat is je verkeerde handje. Een handje geven wij met rechts.”